Kredyty stosowane przez Bank Światowy

W swej działalności kredytowej Bank stosuje szereg kryteriów. Każdy projekt inwestycyjny finansowany przez Bank musi być ściśle określony. Finansowanie przez Bank danego projektu inwestycyjnego nie może konkurować z już działającym w danym kraju mechanizmem finansowym. Stanowi ono finansowanie uzupełniające, występujące równolegle z udziałem środków wewnętrznych kraju korzystającego z kredytów Banku Światowego. Bank nie udziale kredytów (pożyczek) wiązanych. Oznacza to, że środki pochodzące z kredytów Banku mogą być wydatkowane przez dany kraj w każdym kraju i w każdej walucie. Kredyty uzyskane przez kraj pożyczający od Banku powinny być przeznaczone tylko na wydatki dewizowe. Natomiast wydatki wewnętrzne powinny być dokonywane w pieniądzu narodowym pożyczkobiorcy. Od tej zasady są jednak stosowane odstępstwa.

Z kredytów Banku Światowego mogą korzystać albo jego państwa członkowskie, albo jednostki polityczne tych państw oraz przedsiębiorstwa (przemysłowe, rolnicze i inne) pod warunkiem, że państwo dłużnika, jego bank centralny albo inny organ państwowy udzieli pełnej gwarancji na spłaty kredytu, zapłatę odsetek i innych obciążeń kredytowych.

Są dwie formy kredytów stosowane przez Bank: mogą to być kredyty bezpośrednie udzielane przez Bank z funduszy własnych lub pożyczonych albo gwarancje udzielane prywatnym dostawcom kapitału dla krajów członkowskich.

Kredyty (pożyczki) udzielane przez Bank są kredytami długoterminowymi (na okres od kilku do dwudziestu lat). Okres karencji wynosi z reguły pięć lat. Kredyty te są spłacane ratami. Ich oprocentowanie ustalane jest według stopy rynkowej. Od pożyczek i udzielonych gwarancji Bank pobiera prowizję od zaangażowania w wysokości 0,5%-1,5% rocznie w stosunku do nie wykorzystanej sumy udzielonych kredytów.

Bank Światowy finansował projekty inwestycyjne w krajach rozwijających się

Kraje korzystające z pożyczek Banku muszą spełniać określone wymogi. Obowiązują tu trzy zasady: zasada spłaty kredytu i transferu, zasada rentowności ogólnej oraz zasada realności. Przede wszystkim kraj pożyczający powinien być w stanie spłacić zaciągniętą pożyczkę długoterminową (zasada spłaty kredytu i transferu). Ponadto podlegający finansowaniu projekt inwestycyjny powinien mieć odpowiednią rangę gospodarczą dla uzasadnienia pożyczki dewizowej (zasada rentowności ogólnej). Oprócz tego koncepcja danej inwestycji musi być dobrze przygotowana i możliwa do realizacji (zasada realności).

Bank Światowy finansował wiele projektów inwestycyjnych w krajach rozwijających się. Coraz większego znaczenia nabiera jego rola jako katalizatora przy mobilizacji przez kraje pożyczek (kredytów) ze źródeł prywatnych i oficjalnych. Rola taka wiąże się ściśle ze wzrostem współpracy Banku z bankami handlowymi i oficjalnymi kredytodawcami. Polityka kredytowa Banku nastawiona jest na popieranie realizacji programów dostosowawczych, nakierowanych na rozwój gospodarczy w krajach najbardziej zadłużonych. Bank światowy bierze aktywny udział (razem z MFW) w rozwiązywaniu problemów zewnętrznego zadłużenia krajów rozwijających się.

W ostatnich latach stał się instytucją, na którą kraje rozwinięte próbują „zepchnąć” te problemy rozwojowe krajów rozwijających się, z którymi same nie mogą sobie poradzić lub jakich nie chcą poruszać ze względów politycznych. Do priorytetowych działań Banku Światowego należy obecnie: 1) popieranie rozwoju sektora prywatnego w krajach rozwijających się, 2) likwidacja nędzy w Afryce,

– 3) rozwój zasobów ludzkich (poprzez finansowanie szkolnictwa, ochrony zdrowia, projektów poprawiających sytuację kobiet w krajach Trzeciego Świata itp.) oraz 4} ochrona środowiska.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>