Obligacja nominowana w USD

Obligacja nominowana w USD” została wyemitowana w 1991 r.12 na sumę 5453 min USD, o nominałach od 1 min USD do 10 min USD. Głównym celem emisji tej obligacji było formalne zabezpieczenie zadłużenia budżetu państwa z tytułu wykorzystywania lokat czterech banków dewizowych: PKO B.P., PeKaO S.A., NBP, Banku Handlowego, do obsługi długu zagranicznego (bilansu płatniczego). Wartość emitowanych obligacji odpowiadała wartości nominalnej zadłużenia skarbu państwa wobec zagranicy „zlokalizowanego” w wymienionych wyżej bankach. Emisja pierwotna obligacji dolarowych była skierowana wyłącznie do tych czterech banków, ale obligacje te mogą być przedmiotem obrotu wtórnego bez żadnych ograniczeń.

Emisji obligacji dolarowej dokonano w 25 seriach o różnym terminie wykupu, przy czym wykup obligacji rozpoczęto 1 kwietnia 1992 r.: potrwa on do 1 kwietnia 2004 r. Przyjęto zasadę, że obligacje wygasają po 2 latach od daty wykupu przewidzianej dla danej serii, a kupony odsetkowe wygasają po roku od terminu realizacji.

Oprocentowanie obligacji dolarowej jest zmienne: począwszy od pierwszego półrocza 1991 r., kiedy to wynosiło 8,75% w skali rocznej, spadało aż do drugiego półrocza 1993 r. (5,50%): w pierwszej połowie 1994 r. wzrosło do 6,1875%.

Stopa procentowa obligacji dolarowych jest oparta na tzw. stawce referencyjnej, według notowań na londyńskim rynku międzybankowym (LIBOR). Marża została ustalona na 2,0% w latach 1991-1995 oraz na 0,5% od roku 1996.

Wykup obligacji dokonywany jest ze środków budżetu państwa w złotych polskich według średniego bieżącego kursu dolara USA ogłaszanego przez NBP w dniu wymagalności zobowiązania skarbu państwa.

Obligacja restrukturyzacyjna została wyemitowana w celu wzmocnienia kapitałowego banków należących do pkarbu państwa, a także w związku z powstałym w pierwszych latach transformacji problemem trudnych kredytów. Emisja obligacji oparta była na widu aktach prawnych, przy czym za najważniejsze należy uznać (obok ustawy – prawo budżetowe): ustawę budżetową na rok 1993 z 12 lutego 1993 r.13 i ustawę z 3 lutego 1993 r. o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków oraz zmianie niektórych ustaw14. W ustawie budżetowej na rok 1993 ustalono górną granicę emisji na 21 bln zł o nominałach 10 min zł. Ograniczenie wielkości emisji było związane z koniecznością wszczęcia restrukturyzacji finansowej przez banki i przedsiębiorstwa.

Obligacja państwowej pożyczki trzyletniej o zmiennej stopie procentowej

Obligację państwowej pożyczki trzyletniej o zmiennej stopie procentowej wyemitowano na podstawie zarządzenia Ministra Finansów z 2 lipca 1994 r.16 oraz ustawy budżetowej na rok 199417: wartość 12 bln zł, o nominale 1 min zł, na okaziciela. Emitent nie wprowadził żadnych ograniczeń co do nabywców krajowych i zagranicznych.

Obligacja emitowana była w 4 seriach, każda po 3 bln zł, o różnym terminie wykupu: 9 sierpnia 1997 r., 9 listopada 1997 r., 8 lutego 1998 r. i 9 maja 1998 r. Sprzedaż obligacji odbywała się przez agenta emisji oraz na przetargach. Okresy sprzedaży były dostosowane do danej serii, przy czym przyjęto zasadę, że nie sprzedane obligacje poprzedniej serii powiększają wartość obligacji następnych serii, a ich wykup odbywa się już według zasad dla aktualnej serii. Termin sprzedaży ostatniej serii obligacji minął 31 lipca 1994 r., a nie sprzedane obligacje zostały umorzone. Cena obligacji była określana na podstawie następującego wzoru:

(12) gdzie: Cq – cena sprzedaży obligacji w dniu q, Ce – cena emisyjna obligacji, K wartość nominalna obligacji, R – stopa procentowa obligacji w pierwszym okresie odsetkowym, q – kolejny dzień sprzedaży przez agenta emisji (q = = 1liczba dni w okresie sprzedaży danej serii obligacji.

Jak łatwo zauważyć, cena obligacji jest zmienna i równa się cenie emisyjnej obligacji powiększonej o odsetki naliczone od dnia rozpoczęcia sprzedaży obligacji przez agenta do dnia sprzedaży obligacji.

Obligacja jest oprocentowana od wartości nominalnej, począwszy od dnia sprzedaży obligacji danej serii przez agenta, w trzymiesięcznych okresach odsetkowych. Stopa procentowa jest iloczynem stawki bazowej i współczynnika marży odsetkowej wynoszącej 1,1.

(16) gdzie: O – odsetki od obligacji należne za dany okres odsetkowy, K – wartość nominalna obligacji, R – stopa procentowa obligacji w danym okresie odsetkowym, N – liczba dni w danym okresie odsetkowym.

Wykup obligacji następuje ze środków budżetu państwa w formie gotówki, przelewu środków na rachunek: może być też zaliczony na poczet zakupu kolejnych obligacji skarbu państwa. Roszczenie wykupu obligacji ulega przedawnieniu po upływie 10 lat od daty jego wymagalności, a w przypadku odsetek po upływie 3 lat od dnia ich wymagalności.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>